«Ὅσοι ἀπομείναμε πιστοὶ στὴν παράδοση, ὅσοι δὲν ἀρνηθήκαμε τὸ γάλα ποὺ βυζάξαμε, ἀγωνιζόμαστε, ἄλλος ἐδῶ, ἄλλος ἐκεῖ, καταπάνω στὴν ψευτιά. Καταπάνω σ᾿ αὐτοὺς ποὺ θέλουνε την Ἑλλάδα ἕνα κουφάρι χωρὶς ψυχή, ἕνα λουλούδι χωρὶς μυρουδιά.» Φώτης Κόντογλου - Παράδοση

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

Άρθρο έκπληξη από Ελευθεροτυπία. - Τον πρωθυπουργό ποιός θα τον μαζέψει;

Δεν βρίσκεται κάποιος να τον μαζέψει; τον Ελληνα Πρωθυπουργό! που έχει πάρει τις ρούγες εκεί στην ξένη και με συνεντεύξεις παντού διεκτραγωδεί (όταν δεν καταγγέλλει) την κατάσταση της χώρας...
Μωρός είναι κι επιδεινώνει με κάθε ευκαιρία το κλίμα που εκμεταλλεύονται οι Οίκοι των Κερδοσκόπων για να μας πίνουν το αίμα; Μωρός είναι ή κομπλεξικός;...


 
Όσο για τον Γεώργιο τον Β' Παπανδρέου τον Γ', όχι μόνον περιφρονεί το ΠΑΣΟΚ αλλά το έχει κιόλας διαλύσει. Περιστοιχιζόμενος από τους δικούς του παρακοιμώμενους κι εξκουβίτορες (στρατοπυροσβεστική στην πρεσβύτερη Ρώμη και στρατονυχτοφύλακες στην νεότερη) περιφρονεί κι αυτός από απόσταση ασφαλείας τον λαό.
Γιατί συμπεραίνουμε ότι τον περιφρονεί; διότι του είπε με τέλεια άνεση ψέματα προεκλογικώς, διότι λέει συχνά ψέματα στη Βουλή μετεκλογικώς, διότι διασύρει τους Ελληνες διεθνώς -όπου βρεθεί κι όπου σταθεί- με σπαρακτικά ανόητες συνεντεύξεις και διότι πέρα απ' τον κυρ Παμπούκη και τους άλλους κολλητούς του δεν βλέπει τη μύτη του. 

Εχουμε λοιπόν μια σειρά (μεγάλη) ηγετών που τα τελευταία (πολλά) χρόνια απεχθάνονται άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο τα κόμματά τους και περιφρονούν τον λαό. Μητσοτάκης, Σημίτης, Καραμανλής ο Β', Παπανδρέου ο Γ' - μία μακρά περίοδος καθ' οίαν οι Ελληνες (δι)αισθάνονται οι περισσότεροι και νοιώθουν οι υπόλοιποι αυτήν τη διαρκή ανεξιλέωτη ύβριν να τους καταδιώκει με αποτέλεσμα τα φτερά τους να 'ναι κομμένα.


Το παράδοξον είναι (που παράδοξο δεν είναι) ότι πολλοί από τους καθυβριζόμενους και περιφρονημένους πληβείους σκίζονται υπέρ των καισάρων τους! Οχι μόνον τους υπερψηφίζουν αλλά βγαίνουν στην αγορά, στα μπλογκ και στους καφενέδες της επικράτειας και δημηγορούν υπέρ των γαλαζοαίματων γαληνοτάτων οι οποίοι κατά τα άλλα τούς έχουν πιει το αίμα με το μπουρί.
Οταν οι υμνολογούντες είναι πελάτες του αρχηγού ή του Οίκου του, το πράγμα εξηγείται.

Επίσης εξηγείται όταν οι εκ του προχείρου αυτοί πτωχοπροδρομικοί Ρωμανοί οι Μελωδοί είναι άδοντα παπαγαλάκια, βαλτοί και χρυσοπληρωμένοι τιμητές του μονίμως χοντρού, άξεστου κι ανεπρόκοπου λαού! Τι να κάνουμε; σε όλες τις κοινωνίες υπάρχουν οι κατσαρίδες (των Δυνατών) και οι κάνθαροι
που ψωμίζονται θέτοντας εν κινδύνω το ψωμί των άλλων.
Ομως όταν αν όχι ως υμνητές, αλλά πάντως ως υποστηρικτές των εν λόγω θλιβερών ταγών, εμφανίζονται πολίτες που ούτε πελάτες ούτε παπαγαλάκια είναι, τότε το πράγμα δεν εξηγείται εύκολα.
Ισως ο πολιτικός συντηρητισμός της παραδοσιακής προσκόλλησης σε ένα κόμμα (σαν να 'ναι ομάδα), ίσως η οπαδική σκέψη, ίσως το πολύ της προπαγάνδας, ίσως η εξουθένωση από τα άχθη του βίου να 'ναι κάποια εξήγηση, ίσως όμως και η απουσία ενός πειστικού αλλά κι εγερτήριου λόγου της Αριστεράς να 'ναι μια άλλη.
Δεν είναι μια συνήθης εποχή ρουτίνας κι εναλλαγής των κομματικών υποσχέσεων στην εξουσία -είναι μια εποχή κρίσης- οι αυταπάτες καθαιρούνται και οι απάτες βγήκαν στον αφρό.
Κι όμως!
Ενώ συχνά γύρω μας ακούμε δεξιούς να μιλούν λόγω της κρίσης ως εάν αριστεροί, δεν ακούμε απ' την Αριστερά, τη εξαιρέσει της ταξικής σθεναρότητας του ΚΚΕ, προτάσεις που θα έδειχναν μια διέξοδο απ' την κρίση και θα θρυμμάτιζαν το νεοφιλελεύθερο μοντέλο-παγίδα.
Ας πούμε τη δημιουργία από την ίδια την Αριστερά μιας Λαϊκής Τράπεζας, ή Συνεταιριστικών Καταστημάτων Αλληλεγγύης ή πρωτοπόρων μονάδων παραγωγής -λέμε τώρα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πρόσφατα δημοσιευμένα άρθρα