Ολα τα προηγούμενα χρόνια οι "τρομοκράτες" χτυπούσαν στόχους αδιακρίτως και μερικές φορές και ακατάληπτα...
Κάθε
τόσο είχαμε δολοφονίες, έσκαγαν βόμβες σε πρεσβείες, τηλεοπτικούς
σταθμούς, γίνονταν απόπειρες κατά δημοσιογράφων, στέλνονταν περίεργοι
εκρηκτικοί φάκελλοι, ανατινάζονταν αυτοκίνητα και γενικά υπήρχε έντονη
παρουσία των "τρομοκρατών".
17 Νοέμβρη, Επαναστατικοί λαϊκοί
στρατοί, Πυρήνες της Φωτιάς και άρες μάρες κουκουνάρες... έκαναν κάθε
τόσο την εκρηκτική εμφάνισή τους.
Οποια κυβέρνηση κι αν ήταν στην εξουσία, όποιο κόμμα, αυτοί συνέχιζαν ασταμάτητοι....
Το έργο τους ήταν διπλού σκοπού...
Από
την μια να προκαλούν ανασφάλεια και τρόμο στους πολίτες και από την
άλλη να στρέφουν τα βλέμματα του κόσμου, σε περίεργες περιόδους,
αλλού...
Ομως κάτι άλλαξε τα τελευταία χρόνια....
Από την εποχή του Κώστα Καραμανλή η δράση των τρομοκρατικών και εξτρεμιστικών ομάδων "χάθηκε"... Η εξήγηση, κατά την προσωπική μου άποψη πάντα, είναι απλή...