Αμοντάριστα πλάνα από την πορεία για την μνήμη των Ιμίων 2011 - Υπάρχουν ακόμα Έλληνες

Το είδαμε στο greeknation.blogspot.com

Η Tουρκία παρακαλούσε να σωθεί και τελικά ο πρωθυπουργός της Eλλάδος, ο κ.Σημίτης είπε «ευχαριστώ» στους Aμερικανούς! Μπιλ Κλίντον -΄Ιμια - «......

του Γιάννη Χ.Κουριαννίδη
εκδότη του περιοδικού «Ενδοχώρα»

Πέρασαν ήδη 12 χρόνια από την ημέρα που Tούρκοι καταδρομείς κατέλαβαν τμήμα της ελληνικής επικράτειας, αυτό που οι πάσης αποχρώσεως «εκσυγχρονιστές» ονομάζουν απαξιωτικά ως «βραχονησίδα», ύψωσαν την σημαία τους και έγιναν αιτία να σκοτωθούν 3 Έλληνες αξιωματικοί. 12 χρόνια μετά, το πολιτικό κατεστημένο της χώρας μας δεν θέλει να θυμάται τα γεγονότα της ημέρας εκείνης. Δεν θέλει, γιατί γνωρίζει πολύ καλά τις ευθύνες του, τις ενοχές του!

Tα γεγονότα των Iμίων, θα πρέπει να τονισθεί αυτό για να μην δημιουργούνται εντυπώσεις και αισθήματα ηττοπάθειας στον ελληνικό λαό, δεν απετέλεσαν μία ήττα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Aπετέλεσαν αποκλειστικώς μία ήττα των Ελλαδιτών πολιτικών. Tων ανθρώπων, δηλαδή, που κακή τη μοίρα, αλλά όχι χωρίς και την ευθύνη των συμπολιτών μας, επελέγησαν να καθορίζουν τις τύχες της πατρίδας μας. Aποτελεί ήττα των πολιτικών, όχι απλώς διότι ήταν και είναι οι πολιτικοί προϊστάμενοι των Ενόπλων Δυνάμεών μας και άρα σε αυτούς μετακυλίονται τελικώς οι ευθύνες, αλλά επειδή έχουν ουσιαστικές ευθύνες, λόγω ανικανότητας και ανεπάρκειας πολιτικής σκέψεως και βουλήσεως.

Θα αναφέρω τρία παραδείγματα, για να γίνει απολύτως κατανοητό το τι εννοώ.

1) 200 μέτρα από τις μαροκινές ακτές, υπάρχει μία ασήμαντη βραχονησίδα της Μεσογείου η ισπανική Περεχίλ (οι Mαροκινοί την ονομάζουν Λεϊλά). Για την νησίδα αυτή, λίγους μήνες μετά τα Ίμια, η διεθνής κοινότητα αντέδρασε τελείως διαφορετικά. Tόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και το ΝΑΤΟ, στάθηκαν αμέσως και αλληλέγγυα στο πλευρό της Ισπανίας. Kάτι που έκανε λίγο αργότερα από μόνη της και η Ελλάδα, για ευνόητους λόγους. Mε μία εντυπωσιακή ομοιότητα ενεργειών με αυτή των Tούρκων στα Ίμια, οι Μαροκινοί είχαν τοποθετήσει λίγες ημέρες νωρίτερα δύο σημαίες της χώρας τους για να υποδηλώσουν ότι αυτή η νησίδα ήταν δική τους κι ας ανήκει αυτή στην Ισπανία από τον 17ο αιώνα.

Nα σημειώσουμε εδώ, ότι η γαλλο-ισπανική συμφωνία του 1912 με την οποία ετέθησαν τα γεωγραφικά όρια του ισπανικού προτεκτοράτου στο Μαρόκο, που περιλαμβάνει τους θύλακες της Θέουτα και της Μελίγια, δεν ανέφερε αυτή τη νησίδα, όπως ακριβώς ισχύει και με την συμφωνία των Παρισίων του 1946, με την οποία παραδόθηκαν από την Ιταλία στην Ελλάδα τα Δωδεκάνησα, η οποία δεν αναφερόταν ειδικά τα Ίμια, θεωρώντας αυτονόητο ότι αυτά συμπεριλαμβάνονται στο ευρύτερο νησιωτικό σύστημα των Δωδεκανήσων.

H διαφορά στις δύο περιπτώσεις είναι ότι η Iσπανία δεν είναι ... Ελλάδα.
Eίναι μία χώρα με αξιοπρέπεια στην πολιτική της, που κερδίζει τον διεθνή σεβασμό με πράξεις και όχι με λόγια. Φυσικό ήταν λοιπόν, η διεθνής κοινότητα να ζυγιάσει τις δύο περιπτώσεις με δύο μέτρα και δύο σταθμά...
Έτσι, όταν η Mαδρίτη απείλησε με επέμβαση, το ΝΑΤΟ ζήτησε αμέσως την επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση και η Ευρωπαϊκή Ένωση με προσωπική δήλωση τού προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ανέφερε ότι «είναι δεδομένη η αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης», για να προσθέσει ότι η διαφιλονικούμενη βραχονησίδα «αποτελεί τμήμα της ευρωπαϊκής επικράτειας» και πως η ΕΕ ενδέχεται να επιβάλει κυρώσεις στο Μαρόκο αν δεν συμμορφωθεί προς τις ευρωπαϊκές συστάσεις. Έτσι η Ισπανία χωρίς καμμία ιδιαίτερη δυσκολία διατήρησε τα σύνορά της από την αυθαιρεσία των θρασύτατων Mαροκινών και μαζί την αξιοπρέπειά της ως κυρίαρχη χώρα και όχι ως ένα άθλιο προτεκτοράτο.

Γνωστό είναι ότι δεν είχε υπάρξει ανάλογη αντίδραση το 1996, ούτε από ούτε και προς την πατρίδα μας. Και όχι μόνον αυτό, αλλά ο τότε υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ κ. Χόλμπρουκ είχε δηλώσει ότι δεν μπόρεσε να έλθει σε επαφή με τους ευρωπαίους ηγέτες για να τους ενημερώσει, επειδή ... κοιμούνταν!

2) Στην αυτοβιογραφία του, ο πρώην πρόεδρος των H.Π.A., Mπιλ Kλίντον, στο σημείο που αναφέρεται στα γεγονότα των Ιμίων (σελίδα 697, παράγραφος 3η), γράφει ότι «την βραδιά των γεγονότων τόσο ο Πρόεδρος της χώρας Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, όσο και η πρωθυπουργός Τανσού Τσιλέρ, με παρακαλούσαν, να παρέμβει για να σταματήσει εκεί το κακό μιας πιθανής στρατιωτικής σύρραξης. Πράγμα το οποίο

ΙΜΙΑ. Zώσα προσωπικη βιωματική μαρτυρία.

Του Μαρίνου Ριτσούδη
Απόστρατου Μάχιμου Υποπλοίαρχου
ΣΝΔ τάξεως 1990

«"Μου ζητήθηκε να εκφράσω τα προσωπικά βιώματα, τη ψυχική φόρτιση και τη συναισθηματική έκρηξη, «το κροτάλισμα της καρδιάς των Ελλήνων ανδρών του Π.Ν.» που έζησα εμπλεκόμενος ή μάλλον μαχόμενος κατά την διάρκεια του «θερμού επεισοδίου»· ως Έλληνας Μάχιμος Αξιωματικός του Π.Ν. στο νεοαποκτηθέν Α/Γ ΣΑΜΟΣ και ταυτόχρονα υπερασπιστής της Πατρίδος μας και της Σημαίας μας στα Ιμια το 1996. Δημοσιεύματα υπήρξανε πάρα πολλά με αναφορά και ενδελεχή ανάλυση στις τακτικές και στα σχέδια, αλλά και στις πολιτικές ευθύνες και στις προεκτάσεις, στα παρασκηνιακά πολιτικά «παιχνίδια» και στο ρόλο που παίξανε οι «σύμμαχοί μας».
Πέραν αυτού όμως υπήρξε ελάχιστη η αναφορά στο ηθικό φρόνιμα των ανδρών που λάβανε μέρος, στην ψυχική δοκιμασία, στην εναλλαγή συναισθημάτων που κυριάρχησε και τούτο αποτελεί παράλειψη αναφοράς, μπορεί και αδικία για όλους τους Έλληνες, που ζήσανε έστω και με την σκέψη τους και την προσευχή τους την αγωνία, για την έκβαση, για την ντροπή και τον αποτροπιασμό, για την προδοσία και τον φόρο τιμής των Εθνομαρτύρων πεσόντων χειριστών του Ε/Π Π.Ν. 21.
Αυτή η βιωματική αγωνία με την ένταση, τη σκέψη και την προσευχή, μάς έκανε κοινωνούς ...της παλαιάς λεβέντικης Ελλάδας, των Γιγάντων Εθνομαρτύρων μας, που θυσιάστηκαν για τα «Ιερά και τα Όσιά μας» για την Ελευθερία και το ξέπλυμα της ντροπής και της σκλαβιάς, για την νίκη του θανάτου και την Ανάσταση.

Πολλά θαυμαστά γεγονότα λάβανε χώρα τις ημέρες εκείνες, απίστευτα για τα μάτια τα δικά μας, αλλά ακόμη περισσότερο απίστευτα και για τα αυτιά εκείνων που ζητήσανε αργότερα να μοιραστούν τις εμπειρίες μας, τις εντυπώσεις μας, τις αγωνίες μας. Άξιον Θαυμασμού αποτελεί σήμερα στις μέρες μας να βλέπουμε στιγμές μεγάλης λεβεντιάς, ζηλευτής ρωμιοσύνης και παλικαριάς, τέτοιες που ούτε στα πιό αισιόδοξα όνειρα των αγαπόντων την Πατρίδα ονειροπόλων Ελλήνων, δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν· εκείνων που απογοητεύονται για την «κατάντια του νεοέλληνα της καφετέριας και της τεμπελιάς».
Άξιον θαυμασμού και συγκινήσεως βλέποντας το βράδυ εκείνο της έντασης, τα φορτηγά του Ν.Σ., ολονύκτια να πηγαινοέρχονται στο Ναύσταθμο με βοή και ταχύτητα, χωρίς φρένα η και χωρίς φώτα, γεμάτα πυρομαχικά η και καύσιμα από τους ναύτες του Ν.Σ. -που άλλοτε τεμπελιάζανε και άλλοτε κοιμόντουσαν στις βάρδιες η και την κοπανούσανε ακόμη,- με σβελτάδα, επιδεξιότητα και άκαμπτο φρόνημα κούρασης ψυχής και σώματος.
Διαταχθήκανε να μεταφέρουν ολονύκτια πυρομαχικά, υλικά και καύσιμα για την ανάληψη πλήρης επιχειρησιακής ετοιμότητας απόπλου της φρεγάτας ΑΙΓΑΙΟΝ που διέκόψε τις εργασίες επισκευής ΠΕΑΚ για να αποπλεύσει στις 0300 την 31 ΙΑΝ 1996, «ανοίγοντας» τα σχέδια επιχειρήσεων που είχαν διαταχθεί και να ενσωματωθεί στή θέση «ακροβολισμού». Άξιον Θαυμασμού αποτελεί το γεγονός ότι παρά την απειλή του πολέμου οι άνδρες Αξιωματικοί, Υπαξιωματικοί, και στρατευμένοι, κατόπιν πολεμικής ανακλήσεως επιστρέφανε στα πλοία του στόλου, όσο γρηγορότερα μπορούσαν, με οποιοδήποτε μέσον, άλλοι δακρυσμένοι και άλλοι χαρούμενοι, προφέροντας στα χείλη τους και στην καρδιά τους το «πόλεμος, πόλεμος, θα τους τσακίσουμε…» και βέβαια όχι από μίσος ούτε από εκδικητικότητα, αλλά από αγανάκτηση και ενθουσιασμό, από

«Χειρισμοί Κρίσεων - ΙΜΙΑ: 14 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ….» βιντεοσκοπημένη ομιλία του Ναυάρχου ε.α. Λυμπέρη Χρήστου

Τρία παλικάρια ,αξιωματικοί του Πολεμικού μας Ναυτικού εν καιρό ειρήνης θυσιάστηκαν, έπεσαν για την πατρίδα στις 30/31 του Γενάρη το 1996,ο Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο Παναγιώτης Βλαχάκος και ο Έκτορας Γιαλοψός


Στην Κατερίνη, 18 Ιανουαρίου 2010, μίλησε ο ναύαρχος ε.α και επίτιμος ΑΓΕΕΘΑ Χρήστος Λυμπέρης, καλεσμένος της σχολής γονέων Κατερίνης, με θέμα : “Χειρισμοί κρίσεων – ΊΜΙΑ 14 χρόνια μετά…”
Ο ναύαρχος αναφέρθηκε μεταξύ άλλων με γλαφυρό τρόπο στην κρίση της 30ης Ιανουαρίου του 1996, όταν η ανυπαρξία της τότε πολιτικής ηγεσίας επέτρεψε τους Τούρκους να κάνουν επέμβαση και να καταλάβουν ελληνικό έδαφος, καθιστώντας από τότε τα Ίμια γκρίζα ζώνη.
“Η τότε πολιτική ηγεσία ήταν κρυμμένη και διαπραγματεύονταν με τους Αμερικάνους” είπε ο ναύαρχος, “ενώ οι ένοπλες δυνάμεις περίμεναν εντολές για να χτυπήσουν τους Τούρκους και είχαν τη δυνατότητα τότε να καταφέρουν ισχυρότατο πλήγμα στον εχθρό”. Άλλα οι πολιτικοί της τότε κυβέρνησης δεν ήθελαν με τίποτα να επέλθει σύγκρουση, αφού ο τότε υπουργός εξωτερικών έλεγε ότι τη σημαία που υπέστειλαν οι Τούρκοι από τα Ίμια θα πούμε ότι την πήρε ο αέρας και αργότερα ο τότε πρωθυπουργός Σημίτης βγήκε να ευχαριστήσει τους Αμερικάνους από το βήμα της ελληνικής βουλής για τη βραδιά της ντροπής. “Κανένας από την κυβέρνηση δεν εμφανίσθηκε στο πεντάγωνο κατά τη διάρκεια της κρίσης των Ιμίων με τους Τούρκους, ενώ μάταια οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις περίμεναν εντολές” τόνισε ο ναύαρχος
Κατεβάστε την βιντεοσκοπημένη ομιλία από εδώ:
http://www.ianos.net/ftp/IMIA.zip

Το χρονικό της κρίσης των Ιμίων
• 26 Δεκεμβρίου 1995:
Το τουρκικό φορτηγό πλοίο «Φιγκεν Ακάντ» προσαράζει στις βραχονησίδες Ίμια. Ο Τούρκος πλοίαρχος ισχυρίζεται ότι βρίσκεται σε τουρκικά χωρικά ύδατα και αρχικά αρνείται να δεχθεί βοήθεια από ελληνικά μέσα έρευνας και διάσωσης.
• 28 Δεκεμβρίου:
ελληνικά ρυμουλκά απεγκλωβίζουν το τούρκικο πλοίο και οδηγείται στην Τουρκία.
• 29 Δεκεμβρίου 1995:
Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών εκδίδει ρηματική διακοίνωση, στην οποία τα Ίμια χαρακτηρίζονται ως τουρκικό έδαφος.
• 10 Ιανουαρίου 1996:
Η Ελλάδα απορρίπτει τους ισχυρισμούς του τουρκικού ΥΠ.ΕΞ. με άλλη ρηματική διακοίνωση, στην οποία αναφέρεται η συνθήκη των Παρισίων του 1947, με την οποία οι βραχονησίδες Ίμια παραχωρήθηκαν από την Ιταλία στην Ελλάδα, κατά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων.
• 4 Ιανουαρίου:
Ο Αμερικάνος πρόεδρος, Μπιλ Κλίντον, σε επιστολή του προς Ελληνοαμερικανό γερουσιαστή,

Kαραθανάσης, Βλαχάκος, Γιαλοψός: Παρόντες!

Γιατί η Μνήμη είναι χρέος

«Η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν. Και όταν κάνουν αυτήν την απόφασιν, λίγες φορές χάνουν και πολλές φορές κερδαίνουν» (στρατηγός Μακρυγιάννης).
Πέρασαν ήδη 13 χρόνια. Και όμως είναι σαν να μην περάσει ούτε μία μέρα... Ήταν σαν χθες που ακούσαμε στην τηλεόραση που διέκοψε το πρόγραμμά της ότι υπάρχει σε εξέλιξη θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο. Μετά ακούγονταν οι γνωστές φήμες: τι θα γίνει με την Τουρκία, τι δεν θα γίνει, ο Στόλος έφυγε, έχουμε ετοιμασίες για πόλεμο, και διάφορα άλλα.
Σαν χθες ήταν όταν Τούρκοι, πρώτα "δημοσιογράφοι" και μετά στρατός πάτησαν τα Ίμια. Περίεργο. Όλοι μάθαμε ότι υπάρχει βραχονησίδα με αυτό το όνομα. Πάτησαν τα Ιμια, και ύψωσαν τουρκική σημαία. Η σημαία κατεβαίνει αργότερα και στη θέση της μπαίνει η ελληνική.
Σαν χθες ήταν που μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα ήμασταν ένα βήμα πριν την σύγκρουση. Σαν χθες ήταν που φεύγοντας τα πολεμικά πλοία από τον Ναύσταθμο Σαλαμίνας ο Ευαγγελάτος για να μην ξεχνιόμαστε, περιέγραφε την αναχώρηση από τηλεοράσεως και έδινε στον αέρα τους κωδικούς αριθμούς των πλοίων!
Και το τραγικό συμβάν: ένα ελικόπτερο πέφτει με τρεις αξιωματικούς του Πολεμικού μας Ναυτικού νεκρούς. Θρήνος στις κηδείες τους. Είχαν πονοκέφαλο, λέγανε οι μαϊντανοί των καναλιών και οι αστράτευτοι δημοσιογράφοι. Ζαλίστηκαν και έπεσαν, δεν είχαν φώτα, δεν ήξεραν το δρομολόγιο,