Μερικοί συμπατριώτες μας –μεταξύ αυτών πολλοί διανοητές και πολιτευόμενοι- μού δίνουν την εντύπωση ότι κάνουν παν το δυνατόν για να φανούν «προοδευτικοί», μοντέρνοι και εκσυγχρονιστές. Χαρακτηρίζουν ξεπερασμένες τις αξίες που ανάγονται στο παρελθόν και στις ρίζες του λαού μας και νομίζουν ότι θα γίνουν καλοί Ευρωπαίοι αν μιλούν συνεχώς για πολυπολιτισμικότητα, και παγκοσμιοποίηση. Όσοι από μας επιμένουμε σε έννοιες όπως η πατρίδα, η πολιτιστική ταυτότητα, η ελληνορθόδοξη παράδοση, η δυναμική εξωτερική πολιτική κ.α χαρακτηριζόμαστε «συντηρητικοί», «αντιδραστικοί» , «εθνικιστές» και τα συναφή. Ὀμως μία σύντομη περιήγηση στη διεθνή επικαιρότητα μάς δείχνει ότι απόψεις «συντηρητικές» και παραδοσιακές δικαιώνονται καθημερινά, ενώ καταρρέουν οι μύθοι των ψευδοπροοδευτικών.
Θυμίζω ορισμένες σχετικές περιπτώσεις.
Πρώτον. Στη χώρα μας για να είσαι της μόδας πρέπει να μιλάς υπέρ της
πολυπολιτισμικότητας. Δηλαδή να υποχωρήσει η
εθνική και θρησκευτική ταυτότητα του λαού μας για να νιώσουν καλύτερα οι αλλοδαποί που ζουν είτε νόμιμα είτε παράνομα στη χώρα μας.
Στην Ευρώπη ήδη η πολυπολιτισμικότητα αμφισβητείται και απορρίπτεται ενώ προωθείται η ιδέα της ένταξης-ενσωμάτωσης των μεταναστών.
Όχι όλων φυσικά, αλλά του αριθμού εκείνου που μπορεί να αντέξει κάθε κοινωνία. Αντί να χάνει μία κοινωνία τα εθνικά και θρησκευτικά χαρακτηριστικά της καλούνται οι μετανάστες να αποδεχθούν τις αξίες της χώρας που τους φιλοξενεί.
eus320x240.jpg)
