Με ξεκάθαρες κουβέντες τόσο στα τα εθνικά όσο και στα κοινωνικά ζητήματα του τόπου, τοποθετήθηκε ο Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης κ. Στέλιος Παπαθεμελής στην ομιλία του στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της ετήσιας εκδήλωσης κοπής της βασιλόπιτας.
Στην ομιλία του σε μια κατάμεστη αίθουσα φίλων και στελεχών της Δημοκρατικής Αναγέννησης και του Πολιτικού Ομίλου για τη Δημοκρατία και την Πατρίδα, ο κ. Παπαθεμελής, είπε:
«O Κολοκοτρώνης έλεγε «Εμείς αν δεν είμεθα τρελλοί δεν θα εκάναμεν την επανάστασιν».
Τηρουμένων των αναλογιών και των αποστάσεων εμείς της Δημοκρατικής Αναγέννησης λέμε πως αν δεν είμεθα τρελλοί δεν θα επιμέναμε στη Δημοκρατική Αναγέννηση!
Συνεχίζουμε όρθιοι «τους πανταχού νικήσαντας μη φοβηθέντες» όπως λέει ο Καβάφης.
Λέμε την αλήθεια, ολόκληρη την αλήθεια. Την αλήθεια που είναι ενοχλητική και ανεπιθύμητη πάντα. Δεν μας εισακούνε. Και φροντίζουν να μην ακουόμαστε και να μη φαινόμαστε. Γι αυτό τα μεγαλοκάναλα, κρατικά και ιδιωτικά δεν μας καλούν, μας αποκλείουν. Εμείς δεν θα κάνουμε πίσω.
Βρισκόμαστε στο επίκεντρο μιας κρίσης, κατ? αρχήν παγκόσμιας, αλλά κατ' εξοχήν επιχώριας. Την ονομάζουν οικονομική, αλλά είναι πολλαπλή και ολόπλευρη και σε τελική ανάλυση είναι ηθική. Η κρίση παράγεται από τη βαρβαρότητα του αδίστακτου ανταγωνισμού. Η απληστία των ολίγων γέννησε τη ληστεία του δημόσιου πλούτου που την βάφτισαν κρίση.
«Οφείλουμε να σταματήσουμε να προσκυνάμε το χρήμα» αποφαίνονταν πρόσφατα επιφανής οικονομολόγος ο Ρίτσαρντ Λέϊαρντ. «Να βρούμε τρόπο να απομακρυνθούμε από την ακραία ατομικότητα. Με τα σχολειά μας να προωθήσουμε ένα καλύτερο σύστημα αξιών» τελείωνε την έκκλησή του. Με τα σχολειά μας καλύτερο σύστημα αξιών, στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλούν για σχοινί. Περίεργοι ευρωδικαστές αποφάσισαν εσχάτως την αποκαθήλωση του Εσταυρωμένου από τα ιταλικά σχολεία.
Η απόφαση έχει εφεσιβληθεί από την Ιταλία, αλλά ημέτεροι «προοδευτικάριοι» έσπευσαν να ζητήσουν την αποκαθήλωση του Σταυρού και της εικόνας του Χριστού από τα σχολειά μας και τα δικαστήρια και έχουν προσφύγει ήδη στα δικαστήρια και τον Συνήγορο του πολίτη.
Ας ελπίσουμε ότι θα προσκρούσουν σε σθεναρές αντιστάσεις. Αυτό που ονομάζεται σύστημα, πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό νοσεί βαρύτατα και σέρνεται από καιρό, πριν από αυτό που το λένε τώρα κρίση σε κλιμακούμενη παρακμή.
Mεγάλοι τομείς της δημόσιας λειτουργίας (Παιδεία, Υγεία, Απασχόληση) αδυνατούν να ανταποκριθούν στις σύγχρονες απαιτήσεις της κοινωνίας: Η φτώχεια και οι ανισότητες πολλαπλασιάζονται. Η ανεργία διογκώνεται. Το κοινωνικό κράτος με τις ρωγμές στο ασφαλιστικό σύστημα κλυδωνίζεται. Οι νέοι, κατ? εξοχήν αυτοί, αδυνατούν να βρουν μια αντάξια θέση απασχόλησης. Το δημογραφικό έχει αναδειχθεί σε απασφαλισμένη χειροβομβίδα. Η ύπαιθρος ερημώνεται. Ο αγρότης έχει εγκαταλειφθεί απροστάτευτος. Το περιβάλλον καταστρέφεται εγκληματικά. Η δημόσια διαφθορά,, που σε υγιείς περιόδους εμφανίζεται μόνο ως εξαίρεση, αφέθηκε να εξελιχθεί σε γενικευμένο δομικό φαινόμενο.
Χρυσό μετάλλιο διαφθοράς μας απένειμε προχθές η Διεθνής Διαφάνεια. Διαβρωμένο το ελληνικό κράτος, από κορυφής μέχρις ονύχων. Συνένοχη η κοινωνία ως αναγκαίος συνεργός του εγκλήματος. Με απόκλιση βαρύτητας, διεφθαρμένες αμφότερες οι πλευρές ο διαφθείρων και ο διαφθειρόμενος. Κατρακυλήσαμε από την 57η θέση (2008) στην 71η . Ενώ το 2000 είμασταν στη 35η!
Έχουμε καταντήσει μια κοινωνία χωρίς αξίες ζωής. Πλην μιας και μοναδικής του κέρδους. Άγχος για τη μεγιστοποίηση της κερδοφορίας για το αυτοαναπαραγόμενο χρήμα, για την ασταμάτητη παραγωγή υπεραξίας και προστιθέμενης αξίας.
Στα ενδότερα της ανθρώπινης ψυχής η βαθύτερη αιτία του κακού.»Ρίζα πάντων των κακών η φιλαργυρία» λέει ο Απόστολος Παύλος. Θηριώδης η πλεονεξία. Είναι αναγκαίο να αναστηλώσουμε τα